Blogs

Op persoonlijke titel schrijf ik blogs over onder andere mijn ervaringen met passend onderwijs voor onze dochter. 

 

Laatste oproep - februari 2016

Verdrietig of blij, boos of teleurgesteld, gefrustreerd of opgelucht? Eigenlijk voel ik dit allemaal nadat we onlangs de uitslag van de logopedische test van mijn dochter kregen. Een half jaar geleden scoorde ze op alle vier de onderdelen nog best redelijk. Daardoor was ze niet “slecht genoeg” om de slagboom van cluster 2 open te houden. Nu scoort ze op alle vier de onderdelen zo slecht dat deze de slagboom vier keer zou openen. Met vlag en wimpel slaagt ze voor de indicatiecriteria van cluster 2. 

Mijn vorige blogs gingen over de vele gesprekken om te bewijzen dat mijn dochter echt de ondersteuning van cluster 2 nodig had. Hoe het toch gelukt was om de ondersteuning van Kentalis op school te krijgen. Daar zal ik nu niet weer verder over uitwijden. Met de nieuwe uitslag was al die moeite, tijd en energie niet nodig geweest. Het is nu klip en klaar. Zo betrouwbaar is dit ouderwetse systeem en wordt de ondersteuning en daarmee de toekomst van een kind bepaald. Kunnen we nu alsjeblieft passend onderwijs gaan organiseren? 

 

Onze dochter heeft een taalontwikkelingsstoornis (TOS). Om dat door een test herbevestigd te krijgen doet weer pijn. Je hoopt als ouder dat je kind geen handicap heeft of in ieder geval dat het steeds beter gaat. Dat laatste gaat het gelukkig. In dezelfde week als de testuitslag, hebben we ook de tussenevaluatie op school. Die is heel positief. Op alle fronten maakt ze goede vorderingen en stappen. We zien een meisje dat zich nog harder inzet, gemotiveerd is en met steeds meer plezier naar school gaat. Met dank aan de hulp en ondersteuning op school en van Kentalis. Want daar zijn we zeer tevreden over. 
Ik moet er dan ook niet aan denken wat er was gebeurd als ze dit jaar geen hulp en ondersteuning had gekregen. Als de slagboom op basis van de vorige test gesloten was gebleven. Wat als wij als ouders deze gesprekken niet hadden kunnen voeren of deze toevallige kennis niet hadden gehad? Wat was de schade geweest als Kentalis haar op basis van die eerste test als een baksteen had laten vallen? Als ze overboord was gekieperd en niet meer mee mocht varen op de expertise en ondersteuning van cluster 2? Ik wil het niet weten en ik wil al helemaal niet weten hoeveel kinderen hier wèl de dupe van zijn of gaan worden.

 

Ons verhaal staat niet op zich. Met een aantal ouders hebben we de afgelopen jaren samen opgetrokken, ervaringen verzamelt en signalen doorgegeven aan iedereen die iets kon betekenen voor onze kinderen. Kinderen die afhankelijk zijn van de ondersteuning van een instelling voor cluster 2 (of 1) op een reguliere school. Door velen en door elkaar voelen we ons gehoord en gesteund. Met mooie toezeggingen en goede moties tot resultaat. Helaas geldt dat niet voor onze belangenbehartiger FOSS en FODOK. Professionals die namens ons zeggen te spreken en die onze belangen moeten behartigen. Enige ondersteuning, erkenning of betrokkenheid hebben we niet ervaren. Wat mij betreft een gemiste kans om samen op te trekken. 
Onze kinderen zijn nu de dupe van de onbetrouwbaarheid van testen en de mate waar deze ze de slagboom bij cluster 2 beïnvloeden. Geen informatie, duidelijkheid over de ondersteuning en strijd tussen school en instelling over de financiën. Het organisatiebelang en de financiële beheersbaarheid staan boven de behoeften van kinderen. Ondanks alles is er de afgelopen jaren dus maar heel weinig veranderd. Voor ons als ouders van deze ‘reguliere’ leerlingen is informatie, betrokkenheid en steun zo belangrijk. Daar willen wij ook best in investeren. Doe er nu eens iets mee! Daarom nog eenmaal:

Beste cluster 2, beste Kentalis, stop alsjeblieft met deze bureaucratie van indicatiecriteria op basis van testjes. Kom uit die toren. Ga kijken naar het kind, wat heeft deze nodig? Hoe kan jullie expertise leerlingen ondersteunen? Die expertise is er en is heel waardevol voor onze kinderen. Nu de lef nog om de ondersteuning van de kinderen centraal te stellen in plaats van het organisatiebelang, de (financiële) beheersbaarheid en de procedures. Zet jullie expertise in voor de ondersteuning van een kind op basis van wat er nodig is. Niet alleen voor de kinderen met ouders die van zich laten horen maar voor alle kinderen.  Dat is passend onderwijs. Geen kind tussen wal en schip. Kunnen onze kinderen op jullie rekenen?

 

Een warme douche? - December 2015

Een hele late update. De puf was er een beetje uit. Maar deze blog begint met goed nieuws. Mijn dochter heeft een herindicatie voor cluster 2 gekregen! Ook dit schooljaar krijgt ze de ondersteuning die ze nodig heeft. Eind goed, al goed? Misschien wel, al schuurt het nog steeds.

We zijn op gesprek geweest bij de Commissie van Onderzoek (CvO) en troffen mensen met verstand van zaken die verder keken dan alleen de testuitslag. Onze dochter stond centraal en men onderkende dat onze dochter cluster 2 specifieke ondersteuning nodig heeft. We voelden ons (eindelijk) gezien en gehoord. Natuurlijk hoorden we ook de terugkerende discussie over wie nu waarvoor verantwoordelijk moet zijn (samenwerkingsverband of cluster 2). Maar boven al hoorden wij vooral dat het over onze dochter ging. 
Binnen twee dagen was de herindicatie een feit. De CvO belde ons. Heerlijk deze snelheid! Na al het gesoebat dat inmiddels meer dan een half jaar duurt is deze snelheid een verademing. Er volgt nog een korte discussie over het gespreksverslag omdat daarin onze dochter ineens geen taalontwikkelingstoornis heeft. Terwijl ze dat volgens ons en onze deskundige linguïst natuurlijk wel heeft. Gaan de criteria voor toelating tot een onderwijsvoorziening bepalen wat de criteria voor een diagnose zijn? Dat is geen passend onderwijs maar is de wereld op zijn kop.
Nadat we met kritische en goede hulp van de Commissie van Begeleiding van Kentalis een duidelijk en concreet plan van aanpak konden tonen was de CvO weer razendsnel. Binnen een dag horen we telefonisch dat onze dochter alle benodigde ondersteuning krijgt. Precies voor de herfstvakantie is de ondersteuning voor dit jaar rond. Volgend jaar gaan we weer samen kijken. De basis daarvoor is haar ondersteuningsbehoefte en niet de criteria van de slagboom. Die komt pas weer om de hoek als ze daarna naar het voortgezet onderwijs gaat. Een zorg voor dan want nu hopen we natuurlijk dat ze dan geen extra ondersteuning meer nodig heeft, haar handicap verdwenen is en zij geen uitzondering meer hoeft te zijn.
Wat in het eerste gesprek al dreigde komt nu toch nog als een aap uit de mouw. De centenkwestie. Eén van de leerkrachten van de reguliere school begeleidt mijn dochter. Dochter tevreden, leerkracht, school en ouders tevreden en een meest pragmatische oplossing. Kentalis zou daarvoor budget overdragen aan school. Dat waren ze vergeten en ze vergaten ook de directeur van de school te vertellen hoe de ondersteuning eruit zou zien. Voor december zou daarover een gesprek plaatsvinden. Terwijl het schooljaar dan bijna halverwege is!
Het kostte een paar mails, stelligheid en duidelijke afspraken, maar ook deze hobbel hebben we geslecht. Kentalis maakt voor dit jaar een uitzondering. Volgend jaar niet meer. Kennelijk denkt Kentalis dat ze met hun eigen personeel op dezelfde pragmatische manier mijn dochter kunnen ondersteunen. Met iemand van buiten zal ze met haar ondersteuningsbehoefte in het rooster van Kentalis moeten passen. Passende kinderen in plaats van passend onderwijs. 
Terugkijkend hou ik toch een wrang gevoel over. In het hele proces wisten we ons aan alle overlegtafels te melden. Soms zonder uitnodiging, maar met een beetje overredingskracht en de nodige inhoudelijke kennis. We wisten, door mijn werk, mijn achtergrond, heel veel van hoe de procedures lopen. We wisten waar we wanneer moesten zijn en wat deelbesluiten voor het verdere proces konden betekenen. En dat de informatie die we kregen soms niet juist was of maar de halve waarheid. We konden dus steeds op de juiste momenten aan de bel trekken, gesprekken opnieuw voeren en ons best doen. Achteraf hebben we één ding fout gedaan namelijk dat ze op de taaltest zo hoog mogelijk zou scoren. Mooi resultaat van alle begeleiding en hulp van de afgelopen jaren waar ze nu (bijna) keihard op werd afgerekend. 
Wat als je dat allemaal niet weet? Wie heeft ons geholpen? Wie zou een andere ouder, zonder onze kennis, onze achtergrond, gaan helpen? Hoe komt die ouder bij die hulp, die informatie en wie is daar voor verantwoordelijk? Informatie voor ouders is niet voorhanden. Het is niet duidelijk hoe de procedures lopen en soms bekruipt je het gevoel dat de organisatie Kentalis dat niet eens erg vindt. Nemen zij hun klanten – scholen en ouders- serieus? Staat het belang van de kinderen die doof, slechthorend of een taalontwikkelingsstoornis hebben voorop? Of is de organisatie en hun geloof in de eigen professionaliteit belangrijker? 
Hoe anders geldt dat voor de mensen van Kentalis zelf. Zij krijgen de warme douche. Zij kunnen het kind centraal zetten en kijken naar de ondersteuningsbehoefte. De mensen bij Kentalis weten wat er nodig is en wat zij een kind kunnen bieden. Met de professionaliteit en kennis en ook de persoonlijke betrokkenheid zit het goed. De organisatie Kentalis loopt daar nog ver achteraan. Beleid wordt ad hoc bedacht, er wordt nauwelijks gecommuniceerd en men richt zich vooral op de interne organisatie. Veel excuses en beloven van beterschap. Maar daden en verbetering ho maar. Noodzakelijke informatie is twee jaar later nog niet op orde. En iets van de beloofde medezeggenschap of mee kunnen praten is ver te zoeken. Nee, waar de mensen een warme douche verdienen krijgt de organisatie Kentalis van mij een hele koude douche…… Ik wens alle ouders van leerlingen die voor 1 augustus 2016 een herindicatie moeten krijgen heel veel sterkte. 

Overboord gezet - 18 september 2015 

Vorige week was ik uitgenodigd door het management van Auris (instelling cluster 2) om als kritische ouder van een ‘cliënt’ met hen in gesprek te gaan. Op zo’n uitnodiging ga ik, als voorstander van het gesprek tussen onderwijs en ouders, natuurlijk in. Afgereisd naar Ouddorp zat ik daar in een panel met een aantal andere kritische klanten en partners van Auris.
Voor mijn gevoel is mijn dochter geen cliënt van een instelling voor cluster 2. Client voelt als afhankelijk en met twee handen op de rug gebonden. Daar herken ik mij niet in en het geldt zeker niet voor mijn dochter.
Klant vind ik ook niet de juiste benaming. Ik kies als ouder voor partner. Partner van de instellingen en de reguliere school in het helpen en ondersteunen van mijn dochter. En zo heb ik mij het hele gesprek ook gevoeld. Een gewaardeerde partner van de instelling waarmee ik een gelijkwaardig en heel goed gesprek mocht voeren. We hadden een kritisch en mooi gesprek.
Tot het tussen een onderwijsbestuurder en bestuurder van Auris ging over het geld. Naar wie moet dat geld voor de ondersteuning van leerlingen cluster 2 in het regulier onderwijs? Is het de instelling die daar overgaat of gaat het regulier onderwijs over de inzet van deze gelden.
Toen werd ik boos.
Boos omdat het hier gaat om geld dat bestemd is voor de ondersteuning van een specifieke groep leerlingen. Geld om ook mijn dochter te helpen. Het antwoord op de vraag naar wie het geld voor de ondersteuning moet gaan, is heel simpel. Naar de leerlingen waarvoor dit is bedoeld! Instelling en schoolbestuur: stop met de financiële strijd over de rug van onze kinderen!
De geluiden om mij heen liegen er niet om. Er wordt steeds meer gekort op de ondersteuning van deze leerlingen in het regulier onderwijs. Ouders krijgen de boodschap, soms zelfs per mail, dat hun kind geen ondersteuning meer krijgt. Hun kind past niet meer binnen de criteria omdat ze het te goed doet. Alsof hun handicap er niet meer is. Was dat maar zo. Het gaat goed omdat ze goede ondersteuning krijgen en leren met hun handicap om te gaan. De huidige praktijk is zo een verenging van het oude slagboomsysteem. De bureaucratie is alleen maar toegenomen.
Ook voor onze dochter is de indicatie nog niet geregeld. We zijn nu een half jaar bezig, diverse testen, onderzoeken en verslagen verder. We voerden verschillende gesprekken met de Commissie van Begeleiding van Kentalis die uiteindelijk toch een arrangement adviseerde. Nu staan we voor de Commissie van Onderzoek die alleen dreigt te kijken naar de uitslag van één testje waarop de criteria zijn gebaseerd. Volgende week is er weer een gesprek. Met z’n tienen om tafel. Dat hadden ook tien dagdelen ondersteuning voor mijn dochter kunnen zijn. Is dit het indicatiestelsel waard?
Toch had ik het hele gesprek het gevoel dat men het bij Auris wel snapt. Dat passend onderwijs gaat om de ondersteuningsbehoefte, dat leerlingen in het regulier onderwijs met ondersteuning van de instelling net zo belangrijk zijn als de leerlingen op het speciaal onderwijs. Dat de werkwijze nu geen passend onderwijs is maar een voortzetting van het oude systeem. Dat de instellingen in het systeem vast blijven zitten en niet verder komen dan hun eigen interne organisatie. Dat van deze werkwijze veel leerlingen de dupe worden omdat dit onnodige bureaucratie stimuleert en het ‘ik ben de deskundige’- denken bevordert.
Cluster 2 heeft een aparte status binnen passend onderwijs. Hiervoor is gekozen in verband met de specifieke expertise. Passend onderwijs vraag een oriëntatie op de ondersteuningsbehoefte van een kind, gerichtheid op de situatie en de mogelijkheden, in partnerschap en nauwe samenwerking met alle betrokken. De aparte status van cluster 2 doet hier nog een extra beroep op. En juist die omslag in denken, in organiseren en in handelen mist nu bij cluster 2.
Voor deze omslag is geen tijd te verliezen. Ik hoor het veel zeggen. Een verandering kost tijd. Maar er is geen tijd. Tijd in het leven van een kind is kostbaar. Ieder jaar is er één. Dat mag je niet verspillen. Aan de slag dus. Voor veranderen is lef nodig. Lef om het anders te gaan doen, lef om de vaste kaders los te laten, om buiten de vast patronen te kijken, te denken en te handelen. Lef om je niet langer achter het systeem en de protocollen te verschuilen. Lef om niet te verzanden in nieuwe systemen en protocollen. Tenslotte lef om tegen de meetbare verantwoordingsdrift van het onderwijssysteem in te gaan.
Beste instellingen, neem nu je verantwoordelijkheid voor onze leerlingen. Leerlingen die door hun auditieve of communicatieve handicap afhankelijk zijn van jullie expertise. Laat ze niet omwille van een systeem en protocollen en de opgelegde verantwoordingssystematiek vallen als een baksteen. Geef ons het vertrouwen dat het jullie gaat om onze kinderen en hun ontwikkeling.
Dat begint met het goed informeren van ouders. Over dat het niet de instelling zelf of iemand van de commissie leerlingbegeleiding is die beoordeeld of een leerling voldoet aan de criteria cluster 2 maar de Commissie van Onderzoek. Hanteer de criteria niet als een slagboom maar als richtlijnen waarbij deze getoetst worden aan de ondersteuningsbehoefte van een leerling. En doe dat in samenspraak met de school en ouders.
De expertise die de instellingen bieden is zo waardevol voor deze kinderen. Zo nodig voor mijn dochter. Het is wrang dat de kinderen die baat hebben gehad bij de expertise van de instellingen en dus het succes van deze ondersteuning laten zien, nu de kinderen zijn die de dupe worden. Blijkbaar mag dat succes niet langer voortduren en worden deze kinderen met een pennenstreek overboord gezet.

Kind in stukjes - 5 juni 2015

Op woensdagmiddag stappen we samen in de auto voor een uurtje rijden. Vrij genomen en oppas voor de kinderen geregeld. Onderweg naar een gesprek met de commissie van begeleiding (CvB) van Kentalis. Ook de ambulant begeleider (AB-er) die onze dochter op school begeleidt, is er bij. Hartelijk worden we ontvangen bij de CvB. Een gesprek over ons kind. Dat voelt direct al beter dan alleen de papieren invullen en opsturen.
Samen bespreken we hoe het gaat met onze dochter. Waar ze tegenaan loopt en waarom wij vinden dat ze niet zonder de ondersteuning van cluster 2 kan. We schetsen de enorme en mooie ontwikkeling die ze door heeft gemaakt. Maar ook de problemen en moeilijkheden die we iedere dag nog bij haar zien. Haar doorzettingsvermogen en inzet om ondanks haar handicap verder te komen.
Een aantal keren komt natuurlijk de goede uitslag op de test naar voren. Ze valt daarmee niet meer onder de criteria cluster 2. Men wil wel een poging wagen om de herindicatie voor te leggen aan de commissie van onderzoek (CvO) als haar ondersteuningsbehoefte echt onder cluster 2 valt.
De AB-er toont een filmpje dat ze die middag op school van onze dochter heeft gemaakt. Zo krijgt mijn dochter een gezicht ook voor de CvB. De AB-er geeft nog aan dat onze dochter de afgelopen jaren een hele goede begeleiding heeft gehad op de reguliere school van Kentalis maar ook van de reguliere school zelf. Dat heeft duidelijk resultaat. Een mooi succes ook voor de organisatie. Daar mag ze nu niet voor gestraft worden. Zonder die hulp en ondersteuning gaat het zeker nog niet. Wat ben ik blij met zo’n betrokken AB-er! Een echt mens! Dat voelt goed.
De afspraak wordt dat we laten zien dat onze dochter de specifieke ondersteuning van cluster 2 nodig heeft. Laten zien dat de slagboom ‘resultaat op een test’ niet klopt. De uitdaging is om inzichtelijk te maken welke vragen van onze dochter toe te schrijven zijn aan één deel van een systeem. Maar onze dochter is één geheel. Zij is niet op te knippen in stukje cluster 2, cluster 3 of 4 en regulier. Ik weet niet waar het één ophoudt of het andere begint en welk stukje wel onder cluster 2 zou vallen en welk stukje onder dat van het samenwerkingsverband. Is haar beperkte geduld haar karakter, komt het voort uit een andere ‘stoornis’ of komt het doordat ze onrustig wordt door haar taalprobleem? Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat kinderen niet op te splitsen zijn in hokjes en stukjes. En zeker onze dochter niet want dat is in haar geheel een pracht kind, de mooiste op deze wereld.
Hoezeer het systeem er ook om zal vragen. Wij zullen niet toestaan dat ze wordt opgeknipt, we zullen laten zien dat zij één is. Passend onderwijs gaat niet over systemen maar over kinderen.
We gaan ons richten op de oplossingen, op de goede ervaringen die we tot nu toe hebben opgedaan met de ondersteuning. Waar je met zekerheid van kunt zeggen dat ze ook morgen, overmorgen en volgende week zullen werken. Na het aanvullende testen en nieuwe rapportages nu eerst terug naar de CvB en dan hopelijk met een positief advies naar de CvO. Zouden we voor de zomervakantie nog duidelijkheid krijgen? Met alle tijd en energie van alle betrokken in deze herindicatie hadden we onze dochter misschien al een half jaar ondersteuning kunnen bieden.
Soms vraag mij wel af waarom het allemaal zo moeilijk moet. Is het systeem, de regels, de voorschriften, beleid en handreikingen bedoeld om de praktijk te ondersteunen of te belemmeren? Terwijl het niet eens heel erg moeilijk hoeft te zijn. Op school en samen met thuis de ondersteuning bieden die een kind nodig heeft. Daar is niet veel meer voor nodig dan wat lef en leiderschap. En de durf om het systeem opzij te zetten om echte oplossingen de ruimte te geven.

In gesprek - 28 mei 2015 

Op 26 mei voerde ik samen met een aantal ouders en een leerling gesprekken met mensen die werkzaam zijn bij de samenwerkingsverbanden voortgezet onderwijs. Gesprekken tussen ouders, leerling en onderwijs. Bijzondere en ontroerende gesprekken met allemaal mensen die met een open vizier en vanuit de gezamenlijkheid het gesprek voerden. Het gesprek ging over ons gezamenlijk belang, goed en passend onderwijs voor onze kinderen. En in dat soort gesprekken maken we samen passend onderwijs. 
De rode draad in de verhalen van ouders is dat zij op de moeilijke momenten of bij problemen een onderwijs troffen dat niet verder kon of wilde kijken dan het systeem, de regeltjes. Ouders verliezen met deze opstelling een belangrijke steunpilaar in de zorg en ondersteuning van hun kind. Samen met de professionals uit het onderwijs zochten we naar oplossingen en naar hoe het anders en beter kan. 
Deze gesprekken maakten mij duidelijk waarom ik zo veel moeite heb met de manier waarop de herindicatie van mijn dochter verloopt en waarom het mij zo aangrijpt. De opstelling van Kentalis is vanuit het systeem gedreven. De procedure viert hoogtij, ondergeschikt aan de bedoeling. Het belang van mijn dochter is van ondergeschikt belang. Het gaat om de regeltjes en de juiste toepassing daarvan. En daarmee slaat Kentalis de plank volledig mis. 
Want waar gaat passend onderwijs ook al weer over? Voor iedere leerling de ondersteuning die nodig is ongeacht de handicap of het etiket? ‘Handelingsgericht en uitgaan van wat een leerling nodig heeft om de schoolloopbaan te doorlopen, in plaats van een indicatie op basis van wat een leerling niet kan.’ zo staat te lezen oppassendonderwijs.nl. “Ja, jullie kind heeft de extra ondersteuning van cluster 2 nodig”. Dat was ten minste de strekking van het tussentijdse evaluatiegesprek en de inventarisatie van de hulpvraag voor volgend schooljaar. “Nee, jullie kind komt niet meer in aanmerking voor de extra ondersteuning. Ze scoort niet slecht genoeg op de test”, is de reactie van de CvB (commissie van begeleiding) die adviseert over de herindicatie. Daarmee stort voor ons een steunpilaar in. Op het onderwijs kunnen we niet meer vertrouwen. 
Maar ik heb weer hoop. Vanmiddag zijn we uitgenodigd voor een gesprek met de CvB. Kijk, zo komen we ergens! In gesprek met elkaar. Ergens moeten we elkaar toch kunnen vinden? Zeker als de ondersteuningsbehoefte van het kind centraal staat. En die staat centraal, wordt mij gezegd in het telefoongesprek met de teamleider die ons voor vanmiddag uitnodigde. Vol goede moed en vertrouwen, maar wel met enorme buikpijn, gaan we het gesprek aan. Hopelijk bewijst Kentalis dat ik mij in hun heb vergist. Hopelijk blijkt vanmiddag dat we wel hetzelfde over kinderen en passend onderwijs denken. Wordt vervolgd…. 

1+1=0 - 8 mei 2015 

Herindicatie cluster 2 – het vervolg
30 april 2015
Ik kan het niet geloven. De AB-er meldt dat de uitslag van het logopedisch onderzoek geen recht meer geeft op ondersteuning cluster 2. Het heeft geen zin om een herindicatie voor cluster 2 aan te vragen.
Onze dochter (10 jaar, regulier onderwijs, vanaf start basisschool met ondersteuning cluster 2, taalspraakstoornis) is met glans geslaagd voor haar logopedisch onderzoek. Ze maakt een hele mooie ontwikkeling door. Al het oefenen op zinnen maken, woorden en begrippen kennen, heeft resultaat. De scores op deze gebieden zijn verbeterd. Zo goed dat nu de ondersteuning van cluster 2 mogelijk komt te vervallen. We hebben haar te goed geholpen. Het logopedisch onderzoek blijkt de scherprechter aan de poort van de middelen van Kentalis. Middelen bedoeld om op organische wijze passend onderwijs te organiseren: “thuisnabij en zo passend mogelijk” immers.
Wat betekent dit: er is geen recht meer op extra ondersteuning. Dus één test bepaalt dat haar handicap over is? Haar onderwijsondersteuningsvraag past nu in de basisondersteuning en dat is wat iedere reguliere school kan bieden? Of haar glansrijke logopedische toets komt door juist die extra ondersteuning en door de inzet van onze dochter zelf? Het laat zich raden. De inzet van school met extra ondersteuning heeft resultaat gehad. Dus met die inzet kan worden gestopt. Het voelt vreemd. Het is alsof je iemand zijn kunstbeen afpakt nadat hij met dat kunstbeen, na zijn amputatie weer heeft leren lopen. De prothese was bedoeld om te lopen, het lopen lukt, dus de prothese kan weg. Het hulpmiddel had resultaat, missie geslaagd.
“Jullie kind valt tussen wal en schip” wordt er nog gezegd. Kentalis vindt dat onze dochter niet meer tot hun taak hoort. “Misschien heeft ze enige kenmerken van ADD en ADHD. Daarvoor moet je bij het samenwerkingsverband zijn.” Dat bepaalt Kentalis blijkbaar. En dan? Is dit de manier om passend onderwijs te realiseren? Leerlingen over de schutting kieperen zodra je er vanaf kunt? Dit is het gevolg van het maken van uitzonderingen en de scheiding tussen cluster 2 en passend onderwijs.
Nu ligt de bal bij ons. Bewijzen dat onze dochter niet zonder de ondersteuning kan. Dat haar handicap meer is dan alleen een logopedisch onderzoek naar zinsbouw, woordkennis en begrip. Communicatie en communicatieve redzaamheid vraagt meer. Ook voor begrijpend lezen en spelling is dat niet voldoende. Of voor het leren van een tweede taal zoals Engels als je moedertaal al aanvoelt als een vreemde taal. In het ergste geval moet mijn dochter zelf bewijzen dat ze de ondersteuning nodig heeft. Die periode kennen we nog goed.
Zou het ook kunnen dat onze dochter alleen met blijvende ondersteuning, die zich best organisch naar de dan actuele behoefte kan vormen, goede resultaten kan halen? Dat was toch waar de afgelopen periode het beleid op gestoeld was. Het voelt aan als het omkeren van bewijslast en roept op om slecht te scoren op testen. De vergelijking van Kentalis met de verzekeringsmaatschappij dringt zich alleen maar harder op.
We zetten door!
2 mei 2015
Wat een mooie en fijne berichten krijg ik na mijn tweets over de ontstaande situatie rondom de herindicatie van onze dochter. Ook de AB-er, de logopedist en onze school zetten zich volop in. De oneerlijkheid van het systeem wordt groots gedeeld. Dit geeft hoop!
Toch blijf ik met veel vragen achter. Vanaf januari ben ik gaan vragen naar de herindicatie. Wanneer moet die worden aangevraagd, hoe gaat die aanvraag, waar wordt naar gekeken en welke rol hebben wij als ouders? Tot op heden weet ik het nog niet, want ik kreeg nog geen antwoord. Eerst een CvB en daarna naar de CvO? Wie, wat zijn dit? Wat is hun taak? Er is geen informatie beschikbaar, niets op papier.
Alleen een aanmeldformulier dat ik afgelopen donderdag in mijn handen kreeg. De AB-er gaf aan dat aanvragen niet nodig was. Op basis van de uitslag van het logopedisch onderzoek valt mijn dochter niet meer onder de doelgroep van cluster 2. Waarom zie ik dit formulier nu pas? Er is dus nog geen herindicatie aangevraagd. Ik vul snel het formulier in. Natuurlijk vragen we aan! Zonder de ondersteuning van Kentalis gaat onze dochter het niet redden op school. We hebben de ondersteuning van Kentalis nodig!
Afhankelijk zijn we. En daarin zijn we niet de enige hoor ik om mij heen. Afhankelijk van een organisatie met een publieke taak. Een publieke taak om kwetsbare kinderen te ondersteunen in het onderwijs. Een organisatie die publieke middelen; geld van ons allemaal nuttig moet besteden. En van die afhankelijkheid maken ze misbruik. Ze bepalen zelf wie ze wel en niet willen begeleiden. De toelating is in hun eigen handen. Ze ontvangen een vast budget om een grote groep leerlingen te ondersteunen op hun eigen scholen en in het regulier onderwijs. Zou dat de reden zijn waarom nu bijna een jaar na de invoering van passend onderwijs kinderen in het regulier onderwijs met ondersteuning vanuit cluster 2 over de schutting worden gekieperd?
Samen, AB-er, juf, logopedist en ouder, maken we een verslag voor de CvO. Een verslag waarin we aangeven wat haar handicap en onderwijsachterstand is. Want wij weten het wel! Zonder de extra ondersteuning redt ze het niet. Ook de specifieke kennis van Kentalis heeft ze nodig. Of zou Kentalis echt willen dat we dit kind, mijn dochter, een half jaar laten knoeien en aanmodderen, zodat dan blijkt dat ze weer binnen de grenzen van Kentalis valt? Terwijl we met z’n allen beter weten? Ook Kentalis. Wie het weet mag het zeggen.

1+1=1,5 - 1 mei 2015

‘Gelukkig hoeven we niet vlak voordat passend onderwijs wordt ingevoerd een herindicatie aan te vragen maar een jaar later. Dan zal alles vast al veel duidelijker en geregeld zijn.’ Dat dacht ik een jaar geleden nog. Nu met het aanvragen voor een herindicatie voor ondersteuning cluster 2 voor onze dochter kom ik bedrogen uit. Een heel jaar is er de tijd geweest om een beetje te wennen aan de nieuwe mores binnen passend onderwijs. Voor cluster 2 moet dat een makkie zijn. Zij vallen ten slotte niet onder de samenwerkingsverbanden en kunnen zich helemaal op de ondersteuning aan deze leerlingen richten. En dat moet niet moeilijk zijn voor een onderwijsreus als Kentalis. Ja, Kentalis lijkt in haar naam op een verzekeringsmaatschappij en ze werken hard aan een dito reputatie.
Mijn dochter (10) gaat goed. Ze zit op een begripvol schooltje in het dorp waar we wonen, samen met de kinderen uit de straat. Iedereen doet zijn best en zo blij zijn wij met de ontwikkeling die ze kan en mag maken. Natuurlijk niet zonder ondersteuning. Ze heeft een TOS (TaalOntwikkelingsStoornis) en er is ondersteuning nodig. Voorheen werd deze voor een deel geregeld door Kentalis, maar goeddeels ingevuld door de school. Een prima situatie. Nu vult school een groot deel nog in maar is daarbij afhankelijk van de financiële middelen van Kentalis. En daarvoor is nu de herindicatie nodig.
Kentalis is een onderwijsreus en gedraagt zich ook zo. De procedure om de ondersteuning voor mijn dochter goed te regelen zijn ondoorzichtig, kennen, ondanks een jaar voorbereiding, steeds weer nieuwe verrassingen en informatie is niet beschikbaar. Ik prijs mij gelukkig met mijn engelengeduld en mijn meer dan gemiddelde kennis van passend onderwijs en cluster 2-onderwijs. Steeds weer zoek ik de weg en het gesprek op. Opleveren doet het nog niets.
Natuurlijk vraag ik de logopedist om een extra onderwijsondersteunend onderzoek als de AB-er daar om verzoekt. Anders komt de indicatie niet rond, is de boodschap. Ik moet er niet aan denken. Het gaat goed met mijn dochter en dat moet zo blijven. De rekening komt terug. Voor de zorgverzekeraar, zegt de AB-er. Daar heeft Kentalis, geen geld voor.
Als het moet zal ik frauderen. Ik weet dat onderwijsonderzoeken door het onderwijs moeten worden betaald. Dat weet de zorgverzekeraar ook. Dat weet Kentalis ook. Ik voel me in deze procedure meer en meer speelbal van een spel waarbij mijn dochter, het onderwijs aan mijn dochter en de goedwillendheid van de school van mijn dochter de inzet is.
De talloze gesprekken met AB-er, teamleider en regiodirecteur beloven steeds veel goeds en mooie intenties. Maar daar koop ik niets meer voor! Het levert steeds meer frustratie op. En de moties die vorig jaar voor in de Tweede Kamer over cluster 1 en 2 zijn aangenomen dan? Ook dat blijft bij een gesprekje hier en daar. Niemand die er voor zorgt dat ouders en de reguliere school geïnformeerd en betrokken worden bij de ondersteuning aan een kind. In dit geval, ons kind!
Dank je wel, Kentalis. Het zou prettig zijn wanneer je zou meedenken in de indicatie en het geld niet besteedt aan het traineren en bemoeilijken van procedures, maar aan het onderwijs van mijn dochter. Met het geld dat nu is opgegaan aan alleen deze herindicatie had mijn dochter volgend schooljaar al een mooi eind op weg geholpen in haar onderwijscarrière.
De samenwerking tussen onze school en ons als ouders is in het geval van mijn dochter een som van 1+1=2 of misschien wel 3. De noodgedwongen samenwerking met Kentalis, gewoon omdat we geen keus hebben, is eerder 1+1=1,5. Er is nog een paar dagen om school de zekerheid te geven dat ze volgend jaar het onderwijs vorm kunnen geven voor mijn dochter. Zij willen wel en wij ook. Nu Kentalis nog. Wordt het nog 1+1+1=3?

 

Contact opnemen?

Marieke Boon-Mens 

 06-31767937

 info@puster.info

 Sluispad 10, 8536 VG Oosterzee